Lija Hirsch, zangeres van Jiddische en Joodse muziek, brengt deze week de CD ELIMELECH! uit.
Wat heb je een ongebruikelijke naam?
Het is de Jiddisch-Poolse versie van Lea, je spreekt het uit als Lij-a. Ik ben vernoemd naar mijn Poolse grootmoeder van moederskant, die in de oorlog is omgebracht. De Jiddische liedjes die mijn moeder van haar geleerd had heeft ze aan me doorgegeven.
Wat gaf ze je daarmee precies?
Een wereld die er niet meer was en waar je niet meer bij kon, behalve via die liedjes. Al was ze zelf niet zo met muziek bezig, ze heeft me de liedjes die ze kende geleerd. Een van de eerste was over Rebbe Elimelech, een vrolijk liedje zonder zware link naar het verleden.
En Rebbe Elimelech is de hoofdpersoon van je nieuwe CD?
Van mijn nieuwe cd én mijn nieuwe voorstelling, die ik vertel en zing, samen met violist Peter de Leeuw en accordeonist Sander Veeken. Beiden spelen ook mee op de cd. Het verhaal van Rebbe Elimelech is herkenbaar: hij groeit op, leert, wordt verliefd, wordt heel wijs, is arm maar gelukkig.
Kinderen, waar de voorstelling voor gemaakt is, begrijpen dat heel goed. De eerste cd reik ik uit aan Julia Bronckhorst, collega-zangeres wiens man een directe afstammeling van Rebbe Elimelech was.
Je zingt én vertelt?
Luisteren naar een verhaal doe je met je hoofd, terwijl zingen je hart raakt en je hoofd rust geeft. De combinatie ervan is prachtig: je begrijpt het verhaal met je verstand terwijl je er emotioneel door geraakt wordt. Ik werk liever met vertellers dan met een lijst nummers. De voorstellingen met Nico ter Linden, met wie ik sinds jaren samenwerk, zitten ook zo in elkaar.
Wat wil je de kinderen meegeven?
Iets van de waarde en warmte uit de oude wereld, die zo anders was dan onze luxe maar kille tijd. Het gevoel dat er tijd is om naar elkaar te luisteren, dat iedereen van binnen heel waardevol is. In kinderen zit iets onzichtbaars dat dat begrijpt. Dát onzichtbare wil ik graag aanraken.
Dit interview is geplubliceerd in het Nieuw Israelitisch Weekblad van 5 februari 2011.
